Yükleniyor...
Tuğba Tekeli

Tuğba Tekeli

tugbatekeli@gmail.com

Kaldığı yerden…

23 Ocak 2012 Pazartesi Saat 23:04

Bir süredir ihmal ettim yine yazmayı. Ama beynimin içinde hep yazdım durdum, bu süreç hiç bitmeyecek bir düşünme hali gibi benim için. Fiilen yazmadığım zamanlarda yollardaydım hep kimi zaman otobüsle, arabayla veya uçakla gittim geldim kilometrelerce yolu…

 Yolda olmak güzel bir duygu birikimi oluşturuyor insanda, tabi elinizde ağır yükler olmadığında ki bu benim için pek mümkün olmuyor. Çocukluğumdan beri bir yerlere gidişlerimde bana eşlik eden eşyalar mutlaka olmuştur, önceleri oyuncaklar, bebekler, sonra bir dönem kitaplar defterler, sonra gitarım, giysilerim, fotoğraflarım ve anılarımdan ufak parçalar. Bir ben kalamadım hiç anlayacağınız, kendileri olmasa da görünmez varlıkları olurdu yanımda bir şekilde. Öyle elimi kolumu sallaya sallaya çıkamam hiçbir zaman yolculuklarıma.

***

Türkiye’de yirmi gün kadar kaldım. O yirmi gün sanki yirmi dört saat kadar kısaydı benim için. Hoş; bir ayda kalsam fark eden bir şey olmuyor çünkü sonunda yine gurbet olduğunu biliyorum. Ne olursa olsun ailemle, dostlarımla, anılarımla yeniden buluşmak büyük bir mutluluk sağlıyor bana. Telefonumun şarj olması gibi şarj oluyorum ben de sohbetlerle, bakışlarla, sarılmalarla, anılarla. Yolu uzun ayrılıklara düşmeyen insanlar asla bilemezler bu tarifi epeyce zor olan hissiyatımı. Her ne kadar yaşamımın çoğunu geçirdiğim ülkemi gelecek uğruna bir süre yalnız bırakıyor olsam da sanki yüzyıllardır ondan ayrı düşmüş gibi hissediyorum tüm karmaşıklığına, gürültüsüne, bencilliğine ve kayıtsızlığına rağmen. Ben olmayınca çok şey değişiyor biliyorum artık, hayatında bulunduğum insanlar için önemimi fark edeli uzun zaman oldu. O yüzden artık dileklerimin arasında sevdiğim insanlar için; bu farkındalığı algılamalarını diliyorum. Birilerinin hayatlarında ne denli önemli yer tuttuklarını bilsinler ve aslında yokluklarının nasıl değişiklik yarattığının bilincine varsınlar diye.

***

Görmek isteyip de göremediğim çok kişi oldu yine hatta arayıp bir merhaba bile diyemediğim bir sürü değerli insan. Ama bu zalim zaman nasıl bir oyun ediyorsa bize işte böyle mahcup kalıyoruz bazı durumlarda, elden bir şey gelmiyor ne yazık ki. Ne o kısacak yirmi güne ne ben her şeyi sığdırabiliyorum ne de o benim için torpil yapıyor, birbirimizi çekiştirip duruyoruz adeta yaramaz çocuklar gibi. En önemlisi değer verdiklerinin iyi olduğunu bilmek bu hayatta yani sağlık, gerisi teferruat; çünkü sağlığın yerindeyse, yüzünün gülücükleri dünyayı daha güzel bir yer haline getirmeye yetiyor da artıyor bile. Umarım bunun siz de farkındasınızdır.

Bu yazı toplam (545) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?