Yükleniyor...
Turgut Güngör

Turgut Güngör

gungor-turgut@hotmail.com

Yarım asır öncesini yaşamak.

04 Nisan 2011 Pazartesi Saat 20:37


Genelde kendimi dinleme fırsatı bulduğum zamanlarda gözlerim kapalı derin bir nefes aldığımda kendi kendime, hayatımızdan bir gün daha gidiyor, henüz ayaklarımız üzerindeyken, kalan zamanımızı dolu dolu yaşamalı derim.
Ama ne yalan söyleyeyim bu kadarını hayal bile edemezdim. Dile kolay tam elli bir yıl önce güzel yurdumun her köşesinden gelen yüzlerce çocuk. Henüz ilkokulu bitirmiş. (Genelde ekonomik durumu bozuk ailelerin çocukları bu gelenler) Hepsi kısa yoldan hayata atılmalarının vaaz edilen çocuklar bunlar. 
Yıl 1958 körfez vapurunun şirin ilçemiz Gölcük iskelesine yanaşmasıyla başlayan bir yaşam serüvenine atılan ilk adım. Tersaneye kalifiye eleman yetiştirmeyi amaçlayan leyli (yatılı) orta sanat okulu, Kara araçları tamir atölyesinin bitişi. Öyle bir yer ki sadece leyli okul yaşamına dair değil tüm yaşamımızı etkileyecek pek çok ilkin, insan yaşamında ne varsa, hazların, hüzünlerin, tasaların, tatlarının öğrenildiği, tecrübelerin yuvasına atılan ilk adım idi o gün. 
Okuldaki kişiler arası bağların nasıl sıkılaştırıldığını öğrendiğimiz…

 Kimi zaman sebebini bile anlayamadığınız bir şeyin psikolojinizi nasıl bozduğunu, kimi zaman da kahkahadan kırılır ortalık ve nice çılgın günler olmuştur. Kimi zaman da çok erken olgunlaşmanın verdiği bir durgunluk ile başınız öne eğilir. Özlemin adı, kokusu ve tadının yoğunluğunun yaşandığı sınıflar ve demir ranzaların sıralandığı yatakhaneler…
Neyse ilk hafta pek bir şey anlamamıştık ama sonraki günlerde garip bir boşluk oldu idareyi sınıflara ve de yatakhanelere bağlayan koridor. Hepimiz ayrı bir özlem ve hüznün içine düşüvermiştik. Arkadaşların garip, sen onlardan garip, mahzun, çevredekileri hele hiç sorma. Onlar senden de garip, üst sınıf talebeleridir onlar içlerindeki özlemi, burukluğu gizlemeyi öğrenmişlerdi, yürürken ayrı bir edaları vardı. Ara sıra da ufak ufak emirler “hadi git bir bardak soğuk su getir” gibi. En hüzünlü zamanlar ise akşam yemeğinden sonra ne yapacağınızı bilemez bir halde sınıflara doluşup ders çalışmanın ardından yatakhanelerde yaşanırdı. 
Bir yıl önce Yarımca öğretmen evinde işte bütün bunları paylaştığımız Okul arkadaşlarımızla bir araya geldik. Yaklaşık 30 kişi, yine 51 yıl önceki gibi farklı farklı yerlerden kopup gelmişlerdi. Hele bir gurup buluşma adresini yanlış anlamış. Düzce Öğretmen Evine gitmişler, oradan da Körfez öğretmen evine.
Yaşamadınızsa inanmakta gerçekten zorluk çekebilirsiniz. Herkes birbirine öyle bir özlemler sarılmış ki gözlerine inanamaz durumdalar. Birbirlerine “Sen misin?” soruları. “Hadi ya!” lar ortalıkta gırla. Öyle bir kucaklaşma ki, yıllar sonra birbirlerine kavuşmuş kardeşlerde görülür ancak bu sevinç. En ilginci ise birbirlerinin yüzüne bakıp aradan geçen 51 yılın izlerinin altında ilk günkü kahvaltıda karşılaştıkları yüzleri aramaktaydık. 
Çoğumuz bir birimizi seslerimizden ve de kenarları kırışmış gözlerimizden tanıdık birbirimizi. Yüz yüze bakarak, birbirinizden farklı hayatlarımızdaki zamanlarımızı anlatmaya çalıştık nefes nefese. Hepimiz birbirimize “Şimdi nerdesin, ne işle uğraşıyorsun?” Kaç tane çocuğun var olduğunu, torun sayısını sorduk birbirimize. Aynı evde büyümüş kardeşler gibi sevdik, sevindik. 
Birbirimizle anlaşamadığımız günleri, küfürlü kavgalarımızı anlattık.Kavgadan 5 dakika sonra nasıl barıştığımızı anlattık birbirimize. Yeniden yaşadık 51 yıl öncesini. Ama sonra uzaklaşma acısı, Buluşmanın tadından 10 kat daha acı oldu. Hüzünlendik tıpkı okul bittiğinde olduğu gibi vedalaşırken güle güle sözcükleri boğazımıza yumruk gibi oturdu. 
İnanılır gibi değil tam beş saat geçmiş gelecek yıla buluşmak umuduyla diye randevu verene kadar.
İşte bir yıl geçti bu tekrar buluşma temennilerin üzerinden, Tanrı dualarımı kabul etti.
Umarım gelecek yıla kadar yaşama şansımız olur demiştim umduğum oldu. Ya onlar? İnşallah onlarında duaları kabul olmuş hala hayatta olma şansını yakalamışlardı.

Bu yazı toplam (1072) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?